اینها شرایط وجوب امر به معروف و نهی از منکر است که تمام مراجع کمابیش می فرمایند:
1- علم به واجب یا مستحب و یا حرام بودن امور؛ یعنی شناخت معروف یا منکر به دور از شبهه، بنابراین در امور متشابه امر به معروف و نهی از منکر واجب نیست.
2- احتمال تأثیر، بنابراین اگر بداند یا احتمال قوی بدهد که اقدامش تأثیر ندارد، واجب و مستحب نیست چون بی فایده است.
3- شخص مخاطب امر به معروف و نهی از منکر بر ادامه عمل خود اصرار داشته باشد. اما اگر نشانه ای باشد که آن کار را ترک کرده است، تکلیف ساقط می شود. چون دیگر امر به معروف و نهی از منکر بیهوده است.
4- مفسده ای در پی نداشته باشد. اما اگر احتمال ضرر برای خود یا فردی از مسلمانان را بدهد تکلیف ساقط می شود. زیرا ضرر و اضرار در دین روا نیست. البته جست وجو جایز نیست، مانند گوش دادن برای شنیدن صدا و بو کشیدن و بررسی زیر لباس اشخاص و نظیر اینها.
تا به حال چند بار کار حرام، یا ترک واجبی دیده ایم، و آن وقت فقط یک سبک سنگین ساده کرده ایم که آیا باید امر به معروف یا نهی از منکر بکنم یا نه؟ چند بار یکی از این شرایط بالا را بهانه کرده ایم تا از واجب فرار کنیم؟ چه فلسفه بافی ها که نکرده ایم!
پسری سر خیابان ایستاده و به ناموس مردم سخنان نغز (!) می گوید؛ با خودمان می گوییم «اگه بگم که اثر نداره!». اثر داشتن یعنی چه؟ یعنی این که به محض این که شما تذکر دادید دست ها را بر سر بکوبد و نعره کشان بگوید «وای عجب خبطی کرده ام»؟ نه، اتفاقاً ممکن است عصبانی هم بشود. ولی اگر من بگویم، تو بگویی، بقیه بگویند، ممکن است روزی دست از این کار بردارد. شرط وجوب «احتمال اثر» است، نه «یقین در اثر».
اصلاً تا به حال توجه کرده ایم «امر به معروف و نهی از منکر» واجب است، همان طور که «نماز» واجب است؟ همان طور که به دقت مواظبیم حد و حدود نماز رعایت شود، وضو درست باشد، قرائت درست باشد، قبله درست باشد، لباس درست باشد، آیا تا به حال کمی دقت کرده ایم در فلان موقعیت، «امر به معروف و نهی از منکر» بر من واجب بود یا نه؟
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: امر به معروف و نهی از منکر ،
آخرین ویرایش: سه شنبه 10 خرداد 1390 07:45 ب.ظ
1- علم به واجب یا مستحب و یا حرام بودن امور؛ یعنی شناخت معروف یا منکر به دور از شبهه، بنابراین در امور متشابه امر به معروف و نهی از منکر واجب نیست.
2- احتمال تأثیر، بنابراین اگر بداند یا احتمال قوی بدهد که اقدامش تأثیر ندارد، واجب و مستحب نیست چون بی فایده است.
3- شخص مخاطب امر به معروف و نهی از منکر بر ادامه عمل خود اصرار داشته باشد. اما اگر نشانه ای باشد که آن کار را ترک کرده است، تکلیف ساقط می شود. چون دیگر امر به معروف و نهی از منکر بیهوده است.
4- مفسده ای در پی نداشته باشد. اما اگر احتمال ضرر برای خود یا فردی از مسلمانان را بدهد تکلیف ساقط می شود. زیرا ضرر و اضرار در دین روا نیست. البته جست وجو جایز نیست، مانند گوش دادن برای شنیدن صدا و بو کشیدن و بررسی زیر لباس اشخاص و نظیر اینها.
تا به حال چند بار کار حرام، یا ترک واجبی دیده ایم، و آن وقت فقط یک سبک سنگین ساده کرده ایم که آیا باید امر به معروف یا نهی از منکر بکنم یا نه؟ چند بار یکی از این شرایط بالا را بهانه کرده ایم تا از واجب فرار کنیم؟ چه فلسفه بافی ها که نکرده ایم!
پسری سر خیابان ایستاده و به ناموس مردم سخنان نغز (!) می گوید؛ با خودمان می گوییم «اگه بگم که اثر نداره!». اثر داشتن یعنی چه؟ یعنی این که به محض این که شما تذکر دادید دست ها را بر سر بکوبد و نعره کشان بگوید «وای عجب خبطی کرده ام»؟ نه، اتفاقاً ممکن است عصبانی هم بشود. ولی اگر من بگویم، تو بگویی، بقیه بگویند، ممکن است روزی دست از این کار بردارد. شرط وجوب «احتمال اثر» است، نه «یقین در اثر».
اصلاً تا به حال توجه کرده ایم «امر به معروف و نهی از منکر» واجب است، همان طور که «نماز» واجب است؟ همان طور که به دقت مواظبیم حد و حدود نماز رعایت شود، وضو درست باشد، قرائت درست باشد، قبله درست باشد، لباس درست باشد، آیا تا به حال کمی دقت کرده ایم در فلان موقعیت، «امر به معروف و نهی از منکر» بر من واجب بود یا نه؟
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: امر به معروف و نهی از منکر ،
آخرین ویرایش: سه شنبه 10 خرداد 1390 07:45 ب.ظ
